Eladio Santos: ‘Os músicos debemos procurar deixar cancións, non recortes de xornal’
A Eladio Santos, un dos músicos insignia da música viguesa arredor de España, o confinamento pillouno en plena campaña de promoción do último disco, Academia, e antes de poder ensinar ao público este traballo xunto á banda que lidera, Eladio y los seres queridos. O compositor é ademais técnico de son en Churruca, polo que confiamos na súa amplitude de miras no mundo musical para facernos unha idea de como se vive a desescalada a ambos lados do escenario.
![](https://amovida.gal/wp-content/uploads/2020/05/eladio-y-los-seres-queridos.jpg)
A presentación do voso último traballo foi truncada polo estallido da crise sanitaria. Como o estás a vivir?
Tivemos que confinarnos xusto antes de poder presentalo ante o público, aínda que si puiden acudir a algunhas das citas gordas da promo. A semana previa estivemos de ruta polas radios madrileñas e nunca esquecerei esa viaxe. Foi unha locura. En cada estudo que entrábamos incrementábanse as medidas de prevención e tamén a tensión. O último que fixen foi Luar o día 13 de marzo, xa sen público e sen a banda.
Pasaron xa dous meses diso nos que non puidestes mostrar ao público Academia. Non é habitual espaciar tanto promo e concertos. Cres que pode ter consecuencias negativas?
Non creo que nos afecte demasiado, pois adoita pasar de xeito parecido. Sempre que sacas unha novidade o teléfono soa durante algunhas semanas. Ocorre ese momento doce no que recibes un montón de atención, incluso te volves un pouco vanidoso, pero as xiras duran meses e anos. Tocar é a mellor promoción que existe pois, á fin e ao cabo, os músicos debemos procurar deixar cancións, non recortes de xornal.
Centrastes a promoción no ámbito nacional. Tedes máis público dentro ou fóra de Galicia?
50 e 50. Cando naceu Eladio y los seres queridos fixemos un par de xiras moi potentes con Vetusta Morla e Deluxe que nos deron moita sona por toda España. Chegamos a encher prazas de toros. Despois de ‘Cantares’, o grupo asentouse máis en Galicia. Agora gústanos máis tocar preto da casa e en teatros, co público sentado. Supoño que xa somos un grupo de puretas.
De feito, o voso concerto de regreso será o 25 de setembro nun auditorio, o do Concello de Vigo. Estades xa artellando a xira para outono?
Si, os concertos hai que programalos con tempo. Se non se pode daquela, deberemos adialo, pero de momento seguimos tirando do carro. Temos tres datas: Vigo, Madrid e Santiago e xa hai entradas vendidas.
Si tivestes que cancelar a vosa participación en festivais este verán.
Ese é un dos temas máis delicados do momento. Hai un lume cruzado entre moitos frentes e a xente tende a simplificalo demasiado, sen ter en conta o equipo e a inversión que implica facer un festival. Seguimos no cartel dalgún deles porque ata que non haxa unha orde desde a administración, quen se atreve a cancelar centos de contratos unilateralmente? É un verdadeiro marrón, pero iso a xente non o entende, pensa que as promotoras estiran pospoñen a decisión porque lles dá igual a saúde pública, cando é por propia supervivencia.
Como artista, sacaches proveito destes meses de calma?
O que máis fixen foi cultivarme e encherme de ideas novas. Incheime a ler, vin algunhas series e moito cine clásico, que me encanta, desde o neorrealismo italiano ata a filmografía completa de Woody Allen. Ademais gocei do tempo en familia. Como músico fixen un par de cancións e un traballo de mestura de son.
Ti ademais de músico es técnico de son na Fábrica de chocolate. Como imaxinas o ocio nocturno a partir de agora?
Hai moita incerteza. Non quero ser agoreiro, pero imaxino que seremos dos últimos en poder abrir, pois a xente de marcha é ingobernable. Todo o mundo está maquinando como volver, como reconverter os bares de copas para que non esteamos de pé pegados e nos gardemos as ganas de abrazarnos. Non me imaxino a Fábrica con cadeiras, rollo cafetería, pero igual é o único xeito de abrir proximamente. Supoño que me pasa como a todo o mundo, teño momentos de optimismo e outros de desesperanza, nos que non podo evitar pensar que todo isto é unha merda.
Esta entrevista forma parte da serie #HistoriasDaDesescalada, un retrato por fascículos sobre como a cidade de Vigo esperta na ‘nova normalidade’ no que aportaremos os puntos de vista dos diferentes actores culturais, desde artistas a axitadores, sen esquecer as salas e a todos aqueles que, dun xeito ou outro, fan a súa achega diaria ao ecosistema cultural vigués.
Paula Cermeño
Últimos posts de Paula Cermeño (ver todos)
- Ziggy Alberts, Luis Zahera e Oswaldo Digón completan o cartel do Terraceo - 23 Abril, 2024
- ‘Perder a lingua’, de Eva Comesaña - 23 Abril, 2024
- Trinidad Vázquez (profesora): “Cando pasan os anos, o que recordas da túa vida escolar é aquelo que saíu da rutina” - 18 Abril, 2024
- Arte por saúde, a proposta solidaria da ONG Tierra de Hombres - 11 Abril, 2024
- O Museo do Mar achéganos ao Oroza máis persoal a través da exposición ‘En el norte hai un mar…’ - 29 Decembro, 2023