O Vigo de Xela Arias
O nome de Vigo aparece só unha vez na obra poética de Xela Arias. No segundo verso do poema «Érgome» publicado no número 3 de Katarsis (1984): «Érgomee Vigo vai […]
» Ler máisO nome de Vigo aparece só unha vez na obra poética de Xela Arias. No segundo verso do poema «Érgome» publicado no número 3 de Katarsis (1984): «Érgomee Vigo vai […]
» Ler máisOde marítima é unha ofrenda ao mar en forma de verso. As mulleres de mariñeiros ciscan, polo primeiro de ano, unha bola de pan ao mar pra acougar o apetito […]
» Ler máisAntes, nas casas humildes, o día da festa patronal era pura maxia. Pra esas ocasións vestían as mellores galas. O resto do ano traballábase de estrela a estrela. Pra ocultar […]
» Ler máisSe queres saber o que é Vigo, tes que subir á Madroa mais, en troques de entrar no zoo, tes que subir un chisco máis polo monte, ignorando os berros […]
» Ler máisA voz parece saír da gorxa da mina. Os pícaros asústanse co alarido do monicreque do dragón. Tras do escenario, no parque de Las Cabañas, en Peniche, érguese un home […]
» Ler máisSe algún deseñador marcou a imaxe arquitectónica de Vigo no que constitúe a perla do seu ensanche, é dicir, a contorna do eixo de Policarpo Sanz, García Barbón e a […]
» Ler máisCen anos non son nada. Un suspiro no vento da historia. Existimos dende hai milenios. Pro chegar a 100 é un logro porque sabemos da caducidade humana. Cada século dunha […]
» Ler máisPor motivos inconfesábeis, precisaba tatuar Vigo na pel. Optei polo seu horizonte nun brazo, como invocación dun futuro fermoso en que embebedarme de innúmeros solpores. Logo resultou que as illas […]
» Ler máisAntes da «chispa da vida», a banda sonora de Vigo foi a de La Pitusa. Pregoábana os altofalantes daqueles vellos camións comidos pola ferruxe: «A mellor gasosa, a máis divertida, […]
» Ler máis