Marina Carpente (Abril): “Mariñán permitiunos profesionalizar e pagar dignamente ao equipo”

Publicado o por

No actual panorama da música galega, onde a tradición vive un auxe comercial sen precedentes, o dúo Abril, formado polas viguesas Marina Carpente e Claudia Abril, destaca por unha proposta que combina voz, violín, pandeireta e percusión tradicional no que elas mesmas definen como “unha festa íntima”. As artistas, que contan con formación académica no conservatorio e unha amizade que as une desde a adolescencia, pasaron polas Residencias Mariñán da Deputación da Coruña para dar o salto definitivo cara á profesionalización do seu novo traballo discográfico. A violinista Marina Carpente debulla nesta conversa como o pazo betanceiro se converteu no espazo necesario para conceptualizar a súa música e dar vida ao seu novo disco, Medrar.

Este venres 17 de abril organizan no Nononon.lab de Bouzas unha listenig party (con inscrición previa) e a presentación oficial de Medrar será o 8 de maio na Sala Rebullón, onde as artistas estarán acompañadas por Lontras.

MILLO VERDE

Levades tocando xuntas dende que erades adolescentes. Como se traduce esa relación tan longa na vosa forma de crear e de estar sobre o escenario?

Coñecémonos dende os 16 anos e esa complicidade nótase moito. O que máis nos di a xente que nos ve é que hai unha química moi evidente; ao final pasamos moito tempo xuntas e temos gustos moi similares. Á hora de traballar, todo flúe de xeito moi fácil e cómodo porque nos entendemos perfectamente sen necesidade de moitas explicacións.

Nós sempre dicíamos: “Oxalá ás nosas amigas lles gustase a música tradicional”. Agora, por fin, chegou o momento

Ambas tedes unha formación sólida: ti no violín clásico e folk, e Claudia no piano e a pandeireta. Que vos interesa de transformar o material tradicional en algo actual?

A tradicional é a música coa que levamos traballando moitos anos e coa que máis preto nos sentimos instrumentalmente. Cando empezamos co noso proxecto anterior, con 22 anos, non existía o “boom” que hai agora coa música tradicional. Nós sempre dicíamos: “Oxalá ás nosas amigas lles gustase esta música”. Agora que por fin chegou un momento no que a tradición é case o xénero comercial, o noso interese segue sendo o mesmo: que a música tradicional estea viva. Traela ao presente con novas sonoridades é a mellor forma de mantela vixente.

Para este novo disco fixestes un traballo de investigación moi profundo. Como foi ese proceso de buscar as pezas e as informantes?

Na música tradicional a transmisión é oral e moitas veces o arquivo non está sistematizado.  Nós partimos do arquivo da nosa etapa na E-TRAD, pero para este disco quixemos ir máis alá. Preguntamos a moita xente experta que foi super aberta con nós: Leni Pérez, Guillerme Fernández, Xulia Feijóo, Xandre Outeiro ou Xisco Feijóo.  Elas axudáronnos a localizar as pezas, a saber quen as cantaba e en que vila se tocaban, porque en moitas ocasións xa tiñamos a melodía, pero faltaba o contexto da informante.

A nosa amizade e a nosa forma de tocar pídennos facer música máis brandiña, máis intimista.

Definides o voso estilo como unha “festa íntima”. Como conviven eses dous conceptos, aparentemente opostos, na vosa música?

Intentamos chegar a esas dúas opcións. Por unha banda, a música tradicional préstase moito á festa, a temas cañeiros e bailables. Pero por outra, a nosa amizade e a nosa forma de tocar tamén nos piden facer música máis brandiña, máis intimista. O noso último videoclip, por exemplo, está gravado nun dormitorio para representar esa nostalxia da infancia e a intimidade da nosa amizade. O disco ten un pouco de todo: temas sociais e momentos de recollemento.

Portada de ‘Medrar’ e imaxe do último videoclip

En que punto se atopaba o disco cando chegastes ás Residencias Mariñán e en que conseguistes avanzar alí?

Sabiamos musicalmente que cancións ía conter, pero o resto estaba case todo por facer. Mariñán permitiunos traballar a nivel conceptual: de que queriamos falar, que temática ía ter cada letra e como ía ser o directo. Fixemos as primeiras preproducións e comezamos a compoñer as letras xunto a Petra, partindo de formas tradicionais para construír mensaxes propias. Esa semana rendiunos moitísimo; deixamos todo o armazón do disco pensado.

A axuda permitiunos que toda a xente que traballa con nós levase o diñeiro que merece e non o que se pode pagar habitualmente.

Que vantaxes tivo para vós este parón da vida diaria?

Permitiunos facer un parón total das nosas vidas para estar tranquilas e concentradas. O feito de que che dean de comer e te liberen de todas as tarefas domésticas do día a día fai que gañes moitísimas horas ao día. Pero, sobre todo, Mariñán deunos a oportunidade de xuntar a todo o equipo e traballar presencialmente e non por videochamada: dende o noso produtor, Zalo Rodríguez, ata a xente que leva o vestiario, Marte Martinca, ou as visuais, Avi Miguel, entre outras cousas, porque nos deron os cartos para facelo.

A nivel económico, a residencia permitiunos que toda a xente que traballa con nós, como técnicos, deseñadores, produtores, levase o diñeiro que merece polo seu traballo. Moitas veces, en proxectos independentes, acabas pagando o que podes porque traballas con xente próxima que arrima o hombreiro para que todo saia adiante, pero grazas a esta axuda puidemos retribuír o seu traballo como realmente queremos. Iso tamén é profesionalizar a cultura.

Sentistes algún tipo de limitación creativa ou condicionante por parte da Deputación ao tratarse dun programa institucional?

En absoluto. Déronnos unha liberdade total e tratáronnos xenial. Pedíronnos que dixésemos o que necesitabamos e ninguén puxo trabas ao noso proceso. Ás veces pensas que ao haber política arredor pode haber condicións, pero no noso caso non foi así para nada.

Como valoras a convivencia co resto de residentes?

A convivencia foi un dos puntos fortes. Fixemos moito vínculo cos outros grupos de música, pero tamén coa xente das residencias de pensamento e literatura. Esas conversas nas comidas ábrenche moitas portas e descobres ámbitos que non coñecías. Ademais, contar co asesoramento de Aitana é fundamental; ela axúdanos e aconséllanos dende unha ollada profesional e externa que se agradece moito.

Coa colaboración de:

The following two tabs change content below.

Paula Cermeño

Licenciada en xornalismo pola USC, pero a súa principal ocupación é viaxar. Mentres aforra para dar a volta ao mundo, traballa como redactora e xestora cultural. Gústanlle os libros, o audiovisual, o teatro e o rock and roll, por iso é doado atopala en moitos dos saraos vigueses.

Publicaciones relacionadas:

  1. Montse Ferreira: “Escribir esta novela foi como pagar unha débeda a todos os meus antepasados”
  2. Branca Trigo: «A Residencia Mariñán permitiume sentirme poeta e non autónoma»
  3. Su Garrido: “A confianza das Residencias Mariñán nas artistas é un acto de dignidade pouco común”
  4. Nova tempada de rastrexos: aventura e diversión en equipo