Hai días nos que a Juan se lle fai difícil ver como a súa nai, Clara, se vai esquecendo de quen é ela, de quen é o seu fillo, e só van quedando recordos de quen foi hai tempo. Juan desexaría espertar e descubrir que esta pesadela é unha broma, un mal soño, pero cando o fai míraa, escóitaa e sabe que, pouco a pouco, a vai perdendo para sempre, sen que poida facer nada para evitalo. E é entón cando desexa que a súa nai lle siga chamando polo seu nome, que o recoñeza e así poder acariñar o seu cabelo como cando era neno, sentindo que, quizais, ese día será mellor que o de onte, aínda que sabe que é un desexo que non se cumprirá