Conversas coa lúa non se presenta como unha resposta precipitada ao futuro que nos atropela nin como unha reflexión directa sobre como a cegueira podería afectar ao instinto de supervivencia. Trátase dunha posta en escena sinxela na que a conversación funciona ao mesmo tempo como marco e contido.

A obra entende a conversa como unha última chamada ao sentido común, como un aviso derradeiro antes de que a barbarie poida devorarnos. No escenario, unha adolescente e o seu pai, un adulto e a súa filla, establecen un diálogo atravesado por xeracións e memorias no que xorden as inquietudes que provoca a ignorancia.

A conversación convértese así nun alegato urxente contra esa ignorancia decrépita que pretende controlar a realidade e que se transforma en impulso para desprezar os monstros do pasado. Unha ignorancia que borra a intelixencia colectiva e a capacidade de renacer tanto na adolescencia como na vellez e mesmo na morte. Conversas coa lúa expón esa ignorancia como unha enfermidade social que debe ser extinguida antes de que se propague, unha ignorancia que deixa de ser sincera para converterse en estupidez consciente, como sinalaba Martin Luther King, e que ao non querer saber acaba desprezando todo o que a rodea.

Entradas