As entradas aínda non están á venda

The Tallest Man On Earth xirará en setembro por cinco cidades españolas presentando o seu sexto e último disco ata a data, “Henry St.”. O itinerario do seu circuíto rematará o sábado o 7 en Vigo, no Auditorio Mar de Vigo.

Desde hai década e media o sueco The Tallest Man On Earth (alias artístico de Kristian Matsson) postulouse como un dos reis Midas do folk escandinavo. Pode afirmarse que terceiro álbum, “There’s Non Leaving Now” (2012), foi o que corroborou esa coroa, aínda que xa sorprendera gratamente cun debut, “Shallow Grave” (2008), que xogaba sen ironía cos ecos dylanianos e que en tempos do weird folk non apostaba por ningún tipo de rareza nin oblicuidade, senón que ía directo ao gran da melodía. A harmónica e a guitarra de pau conectábanse aos estándares atemporales e de aí pasaban á sensibilidade do século XXI. Os logros de “Shallow Grace” víronse despois aumentados cos de “The Wild Hunt” (2010), que entrou en listas e ampliou audiencias. O seu penúltimo disco de estudo ata a data é “Dark Bird Is Home” (2015), gravado con banda -que presentou en directo con banda, a diferenza das súas anteriores xiras en solitario- e xestado ao redor do seu divorcio. Unha especie de “Blood On The Tracks” e o seu disco máis persoal.

Durante 2018 realizou o proxecto “When The Bird Sees The Solid Ground”, unha serie de cinco cancións por entregas: “An Ocean” en marzo; “Somewhere In The Mountains, Somewhere In New York” en abril; “Forever Is A Very Long Estafe” en agosto; “Down In My Heart” en agosto; e finalmente “The I Won’t Sing Non More”. O lanzamento de cada tema acompañouse dun videoclip relacionado co mesmo, que realizou o propio Matsson. Finalmente, en abril de 2023 volveu co seu sexto álbum, “Henry St.”. Nick Sanborn encargouse nel da produción e tamén atopamos contribucións de Ryan Gustafson (de The Dead Tongues) á guitarra, lap steel e ukelele, TJ Maiani á batería, CJ Camerieri (de Bon Iver) á trompeta e trompa, Phil Cook ao piano e órgano, Rob Moose (de Bon Iver, yMusic) en cordas e Adam Schatz en saxofón. “Entendín o que necesitaban as cancións que escribira: sons que nunca podería pensar ou crear por min mesmo. Gravamos moitas delas en vivo no estudo, xogando, divertíndonos e sendo realmente abertos o un co outro”.