Comisario: Ángel Cerviño

No estudio de Isaac Pérez Vicente (IPV) apenas se atopan tubos de pintura ou pinceis. O espazo está presidido por unha gran mesa verde no centro, ateigada de lapis, tesoiras, regras, cúteres, un compás, follas soltas, algún dicionario e tomos de enciclopedias. Para o artista, os dicionarios son coleccións de palabras e as enciclopedias, coleccións de cousas do mundo. Enténdese que nunha soa palabra cabe un mundo e que o infraordinario é, potencialmente, extraordinario.

A obra de IPV parte da idea de que calquera obxecto, palabra, frase ou imaxe é indefinidamente transportable e transformable. Ao desprazar un elemento, este deixa de ser o mesmo: desprazar é conectar. O artista busca:

• Aproximar universos heteroxéneos.
• Conectar signos incompatibles.
• Descentrar, creando diferenzas e enigmas.
• Propoñer un acto de ver que tamén é ler e percorrer unha malla de relacións.

O estudio está cheo de caixas grises con tarxetas, cadros con letras, colaxes e andeis repletos de discos. Sobre a mesa desenvólvense múltiples xestos: arquivar, clasificar, borrar, deslocalizar, encadernar ou fusionar. IPV multiplica bosquexos e planos, opera con letras como se fosen números e formula preguntas matemáticas imposibles: Cal é a raíz cadrada de R?

Neste proceso, a semellanza crea repetición, pero o repetido nunca é idéntico. O artista traballa coas mans e coa cabeza, utilizando o cúter para desvelar o segredo do corte e tratando de encaixar un quebracabezas de forma descoñecida.

Equipado con lupas e microscopios, o autor repara naquilo que adoita pasar desapercibido, o que carece de significado aparente ou pertence ao “ruído de fondo” da vida. O obxectivo é arrincar as cousas do seu letargo para facelas significativas.