O traballo de Teo Soriano ábrese a todos os ventos, cada superficie pintada ofrécese como terreo de xogo para acontecementos inseguros, cada obra define un espazo sempre a punto de anular (de levar ao seu mínimo infinitesimal) a fenda entre o soporte e a imaxe, a distancia —apenas térmica— que se dilata entre a máscara e o rostro. A pintura alcanza entón o seu umbral de visibilidade, o seu estado infra-delgado (infra-mince), acumulando nesta aproximación incuantificable a súa máxima tensión: exceso descontrolado de ser, despilfarro de representatividade que non chega a posarse. Expresividade solteira que se achega ás cousas só para xerar a súa propia “gasolina amorosa”.

O signo non accede ao mundo —esa é a súa insalvable condición—, pero do intento volve cargado, atiborrado de proximidade, e esa é a enerxía que o pintor debe aproveitar. Servirase dela para desenvolver as súas estratexias paradóxicas de sabotaxe e sublimación da mímesis, maniobras que atienden a unha formulación crítica da representación desde a evidencia, xa sen simulacións nin disfraces, dunha poética do significante: desde a súa pura natureza física, as obras constrúense por contaxio, avanzan entre os ecos e as resonancias dos seus propios compoñentes; o cadro persegue indicios de trascendencia seguindo o rastro das súas propias pegadas, pisando sobre as súas pisadas no barro.

Cada día comezar de cero, “como se a pintura nunca existise antes” (Barnett Newman), esgotando o impuro proceder do pintor que, xornada tras xornada, consuma o martirio da imaxe, borrando todos os referentes, negándoa tres veces e entregándoa ao escarnio dos seus procedementos.