“ABUSOS E DESMÁNS”

Neste ciclo amósanse algunhas das xerarquías máis comúns que estruturan a vida social en diversos contextos sociais e xeográficos. Preséntanse representacións que se asumen, ás veces de xeito banal e outras aceptando os xogos de poder que rexen, mergullados na contorna. Evidéncianse dinámicas laborais, familiares, emocionais e sociais que agochan lóxicas que bordean o autoritarismo, pero que se camuflan de normalidade cotiá.

Nos filmes preséntanse personaxes vulnerables, atravesados por relacións de poder e dependencia nos seus diferentes ámbitos. Viven, pero non son libres. Vense na necesidade de aprender a tomar decisións para poder rexeitar as tiranías e ollar de fronte a súa vida con novos bríos.

“A MULLER QUE NUNCA EXISTIU”
Mehdi M. Barsaoui constrúe un alegato sobre a situación das mulleres nun universo patriarcal, asfixiadas por unha lóxica machista e violenta. O filme denuncia a realidade das mulleres que “desaparecen” sen que ninguén se preocupe pola súa localización. A corrupción policial preséntase como un mecanismo que perpetúa a inxustiza, mentres que o anonimato semella configurarse como unha posible vía para acadar certo xeito de liberación.

“ABUSOS E DESMÁNS”

Neste ciclo amósanse algunhas das xerarquías máis comúns que estruturan a vida social en diversos contextos sociais e xeográficos. Preséntanse representacións que se asumen, ás veces de xeito banal e outras aceptando os xogos de poder que rexen, mergullados na contorna. Evidéncianse dinámicas laborais, familiares, emocionais e sociais que agochan lóxicas que bordean o autoritarismo, pero que se camuflan de normalidade cotiá.

Nos filmes preséntanse personaxes vulnerables, atravesados por relacións de poder e dependencia nos seus diferentes ámbitos. Viven, pero non son libres. Vense na necesidade de aprender a tomar decisións para poder rexeitar as tiranías e ollar de fronte a súa vida con novos bríos.

“A MULLER QUE NUNCA EXISTIU”
Mehdi M. Barsaoui constrúe un alegato sobre a situación das mulleres nun universo patriarcal, asfixiadas por unha lóxica machista e violenta. O filme denuncia a realidade das mulleres que “desaparecen” sen que ninguén se preocupe pola súa localización. A corrupción policial preséntase como un mecanismo que perpetúa a inxustiza, mentres que o anonimato semella configurarse como unha posible vía para acadar certo xeito de liberación.