As tendas de discos viguesas recoméndannos música para este verán

Suso Hidalgo | DISCOS ELEPÉ
Rúa do Doutor Cadaval, 35

Elepé é a tenda de discos máis veterana da cidade con 46 anos de vida. Case desde os inicios atopamos a Suso Hidalgo tras o mostrador, unha enciclopedia do rock e da música de raíz norteamericana sempre disposta a recomendar novos discos.

Disco vigués: Tangomango, de Tangomango

Vén de saír do forno. É unha brutalidade de soul-funk na que atopamos a Toño López e Guillermo Gagliardi de The Soul Jacket. Súper recomendable.

Disco galego: Trouble in Time, de Zalomon Grass

Recomendo outro grupo de aquí. É un fabuloso disco de hard blues psicodélico que continúa a traxectoria do seu disco anterior e sube o nivel un chisco máis.

Novidade: Find El Dorado, de Paul Weller

Paul Weller ataca de novo. Un clásico dos anos oitenta que está en forma como se fose un rapaz.

Clásico: Live Through This, de Hole

Os anos noventa xa son clásicos porque xa pasaron 35 anos. Este disco de Hole é unha xoia desta época.

Víctor Escudero | PICK UP DISCOS
Rúa do Progreso, 14

Desde 2017 atopamos no centro da cidade esta tenda especializada en edicións de Estados Unidos e Reino Unido de todos os estilos e xéneros. Segunda man, xoias descatalogadas, gangas e edicións especiais conviven nos seus andeis.

Disco vigués: ¿Cuándo se come aquí? de Siniestro Total e No mires a los ojos de la gente de Golpes Bajos

Escollín dúas iconas da Movida viguesa. Co de Siniestro comezou a Movida de Vigo e practicamente a española. O minielepé debut de Golpes Bajos, tamén con Germán Coppini de cantante, é o seu disco máis pop e máis elegante.

Disco galego: Los Contentos e Los Contentos 2, de Los Contentos

Como grupo galego escollín a Los Contentos, unha banda icónica do underground galego e da música garage. Tamén serve como homenaxe a Piti Sanz, recentemente falecido.

Novidade: Triángulo de Amor Bizarro, de Triángulo de Amor Bizarro

O disco é do 2020, pero foi reeditado este ano. Para min é un dos grupos galegos punteiros na actualidade. Hai un pouco de punk, noise, indie… Se che mola Joy Division ou New Order este é un discazo.

Clásico: Forever Changes, de Love

No seu momento este disco pasou desapercibido. É unha obra mestra do folk rock psicodélico dos anos sesenta, con Arthur Lee de líder. Para min é un dos mellores discos da historia.

Cé Tomé | RIOLAGARES
Rúa da Falperra, 16

A tenda de discos máis nova de Vigo. Riolagares caracterízase polo seu amplísimo catálogo (sobre 14.000 discos) e pola gran variedade de xéneros. Nela atoparás discos de segunda man en excelentes condicións e edicións de luxo.

Disco vigués: Estornino, de Aborigen

É o máis espectacular que saíu de Vigo en moitos anos. Unha aposta propia de alguén que ten o seu propio mundo musical. É un disco obxecto: só hai 250 copias con vinilo azul de 180 gramos e coa capa serigrafiada polo propio autor.

Disco galego: Invencible, de Coché Vil

En Galicia o rock progresivo ten moito público pero poucos creadores, por iso hai que reivindicar a quen fai discos como os de Coché Villanueva. É un traballo moi baseado nas guitarras e con colaboracións de moito peso.

Novidade: Small Changes, de Michael Kiwanuka

É un músico fascinante. Ao principio non lle prestei moita atención (pensei que era outra copia de Curtis Mayfield) pero agora estou enganchado a el. As cancións están moi ben escritas.

Clásico: Ben, de Jorge Ben Jor

É un clasicazo en Brasil, aquí só para unhas poucas persoas. En realidade todos coñecemos moitas das súas cancións: foi o autor de ‘Mas que nada!’, de ‘Taj Mahal’ (que Rod Stewart plaxiou en ‘Do Ya Think I’m Sexy’), de ‘Filho Maravilha’… Combina á perfección a bossa nova e a samba co funk.