Abraham Boba: «Gustaríame tocar máis aquí, pero non temos onde actuar»
David Cobas Pereiro (Vigo, 1975), máis coñecido como Abraham Boba, voz, teclista e letrista de León Benavente, acaba de publicar 163 centímetros (Arrebato, 2025), un libro no que reflexiona sobre a condición de ser baixo. Antes do verán presentará na nosa cidade un espectáculo baseado neste texto, no que combina teatro, monólogo, performance e música; unha das poucas oportunidades de ver actuar na casa o artista vigués.
Como te atopaches coa música?
Creo que tiña unha predisposición desde ben pequeno. Teño algunhas gravacións miñas en casete cantando, que fixeron os meus pais. Cantar sempre me gustou, pero na miña familia non había un ambiente artístico nin musical, e supoño que por iso non estudei música. Xa na adolescencia, gustábame escoitar discos e comecei a compralos, logo aprendín a tocar a batería e máis adiante empecei a montar grupos.
Que escoitabas cando eras pequeno?
Teño un irmán oito anos maior e unha irmá dez anos máis vella, entón eu escoitaba a música que escoitaban eles. Co tempo decateime de que me influíu moito máis do que eu pensaba. Por exemplo, Un país en llamas, de Radio Futura, que era un discazo, sabíao de memoria con sete anos. A miña irmá viaxou algunha vez a Londres e trouxo discos de Duran Duran e toda esa onda New Wave. Aínda que algúns eran máis horteras, había cousas de tecno-pop que eran interesantes, como Depeche Mode. Iso foi co que crecín, ademais da radio comercial, que era o que se escoitaba na casa.
En que momento viches que a música podía ser a túa profesión?
Hai que dar un salto grande no tempo para iso. Xa estivera nalgúns grupos, fixera tamén un proxecto máis experimental, que se chamou Belmonde, e en 2007 foi cando publiquei o primeiro disco como Abraham Boba. Naquela altura non vivía dos meus discos, desde logo, pero empecei a tocar con outra xente: con Julio de la Rosa, con quen traballei tamén nas súas bandas sonoras, e logo con Nacho Vegas. Creo que aí foi cando comecei a tomar isto máis ou menos como unha profesión. Pero ata que montamos León Benavente foi todo un camiño bastante doloroso.
Entendo que ese camiño responde a unha intencionalidade de poder chegar a vivir da música.
Tomei moitas decisións na miña vida —non só no profesional, creo que tamén no persoal— para encamiñarme cara a aí. Un día supuxen que o que mellor sabía facer na vida era a música, e ao tempo era o que máis me gustaba. A partir dese momento comecei a toparme coas dificultades. Coido que a xente que nos dedicamos á creación ou á música en concreto imos todo o tempo correndo detrás da cenoria sen saber se a imos poder atrapar, pero hai algo que nos move cara a aí. Nun momento dado, tarde xa, iso si, tiven sorte e conseguino.
«Ata que montamos León Benavente, a música foi para min un camiño doloroso»
En que momento nace Abraham Boba e por que?
Xa tivera o típico grupo de rapaces, co gravamos as nosas cousas, e logo montei este proxecto, Belmonde, no que facía música con instrumentos de xoguete. No fondo, a min o que sempre me gustou foi escribir cancións, e aos trinta anos decidín que me apetecía facer cancións cantadas en castelán, en formato cantautor. Aí foi cando fixen a primeira maqueta como Abraham Boba. Envieina a varias discográficas —independentes, por suposto— e chamoume Limbo Starr: ficháronme e empecei a facer discos con eles.
Por que quixeches crear ese alter ego?
Supoño que estás tan afeito a ver o teu nome e os teus apelidos no DNI que non che parece nada especial. É unha bobada, pero daquela pensei en poñer outro nome. No fondo nunca foi con intención de crear un personaxe nin nada diso.
Como Abraham Boba publicaches tres discos. Que diferencia esa etapa en solitario de León Benavente?
Ao empezar Abraham Boba tiña ganas de facer un formato cantautor, pero no terceiro disco que gravei xa me apetecía ter algo de banda. Curiosamente, nese disco, Los días desiertos, tocou comigo Edu Baos, que é membro de León Benavente, e o disco graveino con César Verdú. Entón, en realidade, dous futuros compoñentes de León Benavente xa estaban aí. Luis Rodríguez era o único que non estaba, pero tocabamos con el nas xiras de Nacho Vegas e dunha forma natural xurdiu a idea de montar unha banda. Eu tiña claro que quería que fose algo máis enérxico, máis rock, pero non esperaba de ningún xeito a enerxía que se ía crear entre nós os catro.
Como xurdiu a posibilidade de tocar o piano para Nacho Vegas?
Naquela altura eu estaba a sacar discos con Limbo Starr e mudeime a Madrid despois de cinco anos en Barcelona estudando música. Cheguei cunha man diante e outra detrás. Aos dous meses de estar alí chamoume David López de Limbo Starr e díxome que Nacho Vegas estaba montando unha banda nova e precisaba teclista. Era perfecto: necesitaba traballo e as súas cancións gustábanme. Entrei coa xira El Manifiesto Desastre e estiven doce anos tocando con el.
Que tal a experiencia?
Foi incrible. Eran as primeiras xiras que eu facía de estar tocando durante moitos meses, todas as fins de semana en sitios grandes. Iso non me pasara cos meus proxectos nunca, por desgraza. Ademais, eramos como unha familia e pasaron cousas moi chulas. E por suposto, Nacho, que como escritor de cancións é innegable que é un dos mellores.
Destes trece anos con León Benavente, que é o que máis valoras?
As tres persoas coas que estou na banda, a amizade que teño con eles. O que fixemos naquel momento, practicamente desafiuzados da música: os catro viñamos dos nosos proxectos individuais e fomos capaces de, con case corenta anos, montar un grupo así e seguir mantendo a ilusión.
Es o compositor de todas as cancións de León Benavente. As letras teñen un peso importante no grupo, en que te inspiras?
Ao principio é verdade que buscas unha inspiración, pero co tempo decátaste de que no fondo estás a escribir sempre sobre o mesmo. Hai cousas que nos obsesionan e que están aí desde que comezas a escribir; a perspectiva que tes desas cousas vai cambiando consonte vas evolucionando como ser humano, e creo que iso é o bonito: non escribir igual unha canción de amor ou de denuncia social con vinte que con cincuenta anos.
En 2024 publicastes Nueva sinfonía sobre el caos e o pasado mes de xaneiro pechastes a xira de salas dese álbum cun concerto no Movistar Arena acompañados de moita xente no escenario. Como foi a experiencia?
Xuntarmos a toda esa xente, todos eses músicos que son moi importantes para nós, que admiramos, e sermos capaces de xerar ese ambiente con eles coido que é algo moi difícil de conseguir. É un deses días que ningún dos catro imos esquecer na vida e non creo que a xente que veu cantar connosco o esqueza tampouco.
Hai uns meses publicaches o libro 163 centímetros. O título fai referencia á túa estatura, non se fala moito de ser baixo?
Creo que non tanto como doutros corpos non-normativos, que desde hai pouco están máis no discurso social. Disto non se fala demasiado, decateime durante o proceso de buscar información. Apetecíame relatar diferentes pasaxes da miña vida nas que existise un fío condutor e este tema serviume para iso, ademais de para expoñer algo do que me parece que hai xente que non se dá conta, porque se non non me dirían as cousas que me din cando baixo dun escenario.
Como por exemplo?
Pois como: «Parece mentira, co baixiño que es, o grande que te fas no escenario», ou: «No escenario parecías máis alto». Son comentarios que sempre hai alguén que di cando vén ao camerino, e ás veces incluso persoas da miña mesma estatura que nin se decatan. A min dáme igual, nunca tiven ningún problema coa miña altura, pero creo que está ben poñelo sobre a mesa.
«Agradezo que a xente saiba que son de aquí»
Como cres que a estatura condicionou a túa vida?
Creo que fai que vexa a vida dunha certa maneira, pero farían falta moitas horas de terapia para chegar realmente ao fondo da cuestión. De seguro que me fixo estar no lugar que ocupo no mundo agora.
Tes comentado que ti non sufriches acoso ou bullying por ser baixo, pero o certo é que hai xente que vive moi acomplexada por isto.
Totalmente. Desde que somos bebés mídennos e pésannos, e de aí esta cousa de manternos dentro da norma estándar. O peso, é verdade —e eu, que fun un neno gordo, dígoo con coñecemento de causa—, pode ser un factor de risco para a saúde, pero a estatura non. Medir un metro sesenta non quere dicir que vaias ter peor saúde. Aínda así, os pais fan todo o posible para corrixilo porque no futuro pode crear nas criaturas algún tipo de problema psicolóxico ou de inconveniente á hora de elixir certos traballos.
Reflexionas no libro sobre o uso das palabras, por exemplo: baixura moral, alteza, o Altísimo, estar á altura… En que momento te decataches de ata que punto este tema impregnaba a nosa lingua?
Ás veces pregúntanme se o libro me resultou terapéutico. A verdade é que non, pero tampouco o fixen con esa intención. O que si me resultou foi revelador por este tipo de cousas. Caer na conta de que xa na propia linguaxe hai unha diferenza moi clara entre a consideración do baixo e do alto foi moi valioso para min. Mereceu a pena escribir este libro xa só por iso.
Estiveches preto de tres anos preparando este libro. Como te documentaches?
Hai moitos estudos científicos sobre o feito de ser baixo, sobre os complexos, os traumas psicolóxicos, as preferencias sexuais… O que apenas hai é bibliografía. O único que atopei foi un ensaio máis ben sociolóxico dunha avogada norteamericana. Pero funme decatando de que esta cuestión estaba moito máis presente do que parece: desde conversas coas miñas amizades e comentarios que eu recibía ata películas, artigos… Chegou un momento en que me parecía que estaba por todas as partes e ata tiven medo de que alguén me adiantase e publicase un libro sobre o tema.
O libro converteuse nun espectáculo que estreaches a finais de xaneiro. En que consiste?
É algo que nunca fixera enriba dun escenario e dábame certa vertixe. É un espectáculo que está a medio camiño entre a obra de teatro, o monólogo, a performance, o concerto…, hai un pouco de todo. Baséase en textos do libro e estou eu en escena interactuando con imaxes que se van proxectando. Son fotografías de arquivo da miña infancia combinadas con cousas gravadas para a ocasión.
E poderemos velo por aquí?
Penso que si. A día de hoxe non che podo dicir a data concreta, pero eu creo que será antes do verán.
Teño a impresión de que moita xente descoñece que ti es de Vigo. Cres que é así?
Si, totalmente, por iso agradezo que pasen este tipo de cousas. Estiven 27 anos fóra e a miña carreira ata León Benavente, que o montei con 38 anos, tampouco foi moi coñecida. Non quero que pareza que me estou queixando, é lóxico que isto pase. Lembro o primeiro concerto que demos con León Benavente en Vigo, que era un dos primeiros que faciamos como banda; foi na Iguana. Para min era moi especial porque os primeiros concertos de rock aos que asistín foron alí. Ao chegar vin unha fileira de xente para entrar… Para min iso é inesquecible.
Pode influír tamén que os compoñentes de León Benavente sexades cada un dunha cidade diferente e que a banda non se identifique cun lugar concreto?
Iso tamén, claro. Cada un de nós é dunha comunidade autónoma diferente. Recordo que ao principio, como iamos moito ensaiar a Zaragoza, nalgún medio dixeron iso de «banda de Zaragoza». O último disco gravámolo integramente aquí, en Galicia, no meu estudio, e algunha vez tamén lin «o grupo galego», pero coido que debeu ser unha vez nada máis. Tamén creo que a personalidade da banda é esa, que cada un sexa dun sitio. Pero agora si que agradezo que a xente saiba que son de aquí. Hai pouco déronme un premio local en Vigo pola miña traxectoria musical e son detalles que a min me fan especial ilusión.
Agora vives no Val Miñor, pero criácheste no centro de Vigo, pode ser?
Na rúa de Zamora. Os meus pais tiñan unha pastelería, moi coñecida entre a xente da miña xeración. Chamábase Luci e estaba un pouco máis abaixo da praza de España, nunha esquina antes de chegar ao Corte Inglés. Foi unha confeitería moi famosa en Vigo porque o meu pai é un mestre da pastelería e a miña nai tiña un don co público. Creo que fixeron un equipo imbatible. Eu, durante moito tempo, só viña aquí para ver a familia, pero sabía que ía volver, aínda que non sabía cando. A finais de 2019, pouco antes da pandemia, decidín regresar e agora teño moi claro que vou quedar aquí. Este lugar ofréceme todo o que quero. A verdade é que me gustaría tocar máis nesta cidade, pero para un grupo como o noso fai falta unha sala de características concretas, que non sexa nin demasiado pequena nin demasiado grande.
Grupos do voso tamaño teñen un problema para actuar aquí.
Si, as bandas que levamos moitos anos coñecemos todas as salas de España. Na Capitol de Santiago, entre Nacho Vegas e León Benavente, toquei máis de dez veces. Cando unha banda do tamaño de León Benavente, que é clase media, organiza unha xira, hai salas que sempre están, como a Capitol, a Jimmy Jazz de Vitoria e outras do circuíto. É unha pena que non se poida facer isto en Vigo. Encantaríame poder empezar ou pechar a xira aquí, pero agora mesmo non é posible. Para facermos un concerto nalgunha das salas que hai hoxe en Vigo, teriamos que pór as entradas a un prezo moi alto, porque a cabida é pequena. Nós temos unha infraestrutura, un equipo técnico co que saímos de xira, e hai que pagar eses soldos. Do mesmo modo, non podemos tocar nun megapavillón, nin tampouco somos unha banda de teatros, pois un grupo de rock non se goza sentado. Vigo precisa unha sala e, de ser posible, que non estea nun polígono industrial, nos arrabaldes, que é algo que pasa moito noutros sitios. Acaban por montarse salas nos polígonos porque no centro hai problemas coa veciñanza. Hai unhas cantas cousas por resolver.
Supoño que coñeces o proxecto presentado para o Teatro Cine Fraga. Cres que a súa apertura podería paliar esta problemática?
Depende de como se faga. É un proxecto moi ambicioso, así que espero que funcione e se faga como se ten que facer. Para min a mellor forma de comprobalo é dar un concerto coa miña banda alí. Hai que ver que tipo de programación se planifica, para que se usa, e que todo sexa polo ben da cultura, sen conflitos burocráticos nin políticos, porque iso iría en detrimento da propia cidade.
Polo que estás a dicir, entendo que León Benavente non vai actuar proximamente en Vigo.
Faremos algúns festivais, algún deles en Galicia. En Vigo concretamente non, porque tampouco hai festivais dese tipo aquí. Daquela, creo que haberá que deixalo para o seguinte disco, no que imos estar traballando este ano.
Sairá en 2027?
Iso decídeno as cancións sempre, pero eu espero que si.
Tamara Novoa
Editora
Pablo Vázquez
Fotógrafo
Tamara Novoa
Últimos posts de Tamara Novoa (ver todos)
- Abraham Boba: «Gustaríame tocar máis aquí, pero non temos onde actuar» - 26 Xaneiro, 2026
- Un libro pioneiro desvela a orixe das rondallas - 15 Xaneiro, 2026
- Chega ao cine ‘Rondallas’, o filme que avoga polo poder da comunidade - 31 Decembro, 2025
- As rondallas resisten no rural - 26 Novembro, 2025
- Antón Reixa: «Os da movida eramos uns frustrados diso que se chamou a Transición» - 26 Novembro, 2025